“O meu único ‘delito’ era ser médico”: Ahmad Mhanna, sobre os seus 22 meses de detención por Israel

23 maio 2026

Na Franxa de Gaza ocupada, os traballadores e traballadoras sanitarios palestinos viñeron enfrontándose a perigos inéditos, como a detención de moitos deles en condicións que infrinxen o dereito internacional humanitario. Amnistía Internacional segue documentando estes abusos sistémicos contra os dereitos humanos, incluído o uso xeneralizado por Israel da tortura e outros malos tratos contra as persoas palestinas detidas, e esixe a posta en liberdade inmediata e sen condicións de todas as que están recluídas arbitrariamente. A continuación, Ahmad Mhanna, exdirector do hospital da o Awda, no norte de Gaza, dá o seu estremecedor testemuño de supervivencia.

O día 16 de decembro de 2023, cara ás catro da tarde, o exército israelí irrompeu no hospital da o Awda, no campo para persoas refuxiadas de Yabalia. Esposáronme e vendáronme os ollos, e logo leváronme a unha casa situada a pouca distancia, co uniforme de cirurxián aínda posto. Deixáronme toda a noite nunha escaleira, inmobilizado.

Os soldados non me interrogaron en ningún momento. En metade da noite, o edificio comezou a tremer violentamente polo ruído dunha escavadora próxima. O po era asfixiante e temín que a casa se derrubase sobre min antes de que a máquina finalmente se afastase.

Ás oito da mañá do día seguinte quitáronme as suxeicións. Un soldado ordenoume regresar ao hospital e ameazoume: “Se te negas a cooperar, falará a arma”. Respondinlle que non tiñamos nada que ocultar; a miña prioridade era a seguridade dos meus pacientes.

        Alí sometéronnos á tashrifa (“recepción”), un ritual de golpes e humillacións durante o cal nos guindaban auga fervendo.

        Ahmad Mhanna

Obrigáronme a proporcionarlles unha lista de todas as persoas que se atopaban no centro e a identificar polo seu nome a todos os homes de entre 16 e 60 anos para ser interrogados. Ordenáronlles ficar en roupa interior pese ao frío extremo. Entre as persoas detidas estaban un paciente cunha perna amputada e varios dos meus colegas. Xusto cando pensei que todo terminara, un soldado fíxome acenos e díxome: “Os meus compañeiros de Tel Aviv queren tomarse unha copa contigo”. Nese momento souben que ían determe indefinidamente.

A viaxe á detención

Trasladáronnos en camión a través do paso de Erez. Cando os soldados advertiron que eu non levaba os ollos vendados, golpeáronme violentamente no peito e volveron inmobilizarme, ordenándome manter a cabeza baixa.

Ao chegar ao primeiro centro, leváronnos á “sala de discoteca”. O chan era de pedra e estaba cuberto unicamente por unha esteira de ioga. Había un ventilador que expulsaba aire frío e música israelí posta a un volume extremadamente alto de forma continua as 24 horas do día co propósito deliberado de impedirnos durmir.

Durante os meus primeiros interrogatorios, que duraron horas, acusáronme de proporcionar tratamento médico a combatentes. Descontento coas miñas respostas, un soldado que se identificou como xeneral me ameazou con máis violencia. Os interrogadores golpeáronme, insultáronme e ameazáronme con romperme os ósos.

Posteriormente trasladáronnos a Sde Teiman —unha base militar israelí que tamén funciona como centro de detención—, onde un interrogador ameazou con facerlles dano á miña esposa e ás miñas fillas. Durante eses 24 días non comparecín ante ningún xuíz. Nun momento dado trasladáronnos a Al Kallaba (“a canceira”), onde os gardas nos botaban os cans sen quitarnos as esposas; recordo de vividamente o peso dun can que se tombou directamente nas miñas costas.

Crueldade orquestrada

Finalmente trasladáronme ao centro de detención de Néguev/Naqab (Ketziot). Alí sometéronnos á tashrifa (“recepción”), un ritual de golpes e humillacións durante o cal nos guindaban auga fervendo. Permanecín durante un ano e dous meses neste centro, onde o aloxamento eran tendas de campaña e a maioría de nós durmiamos no chan.

A primeira vez que comparecín ante un xuíz foi tres meses despois da miña detención, mediante unha breve videochamada desde un computador portátil. Informáronme de que estaba detido sobre a base de “probas secretas” en virtude da Lei de Combatentes Ilegais. Ironicamente, nunha vista acusóuseme de estar afiliado a Hamas e, na seguinte, á FPLP (Fronte Popular para a Liberación de Palestina). O meu único delito real era ser médico.

Baixo custodia facíannos pasar fame a propósito coa intención de desposuírnos da nosa humanidade e reducirnos á mera supervivencia. A comida estaba sucia, era escasa e, ás veces, estaba mesturada con cinza de cigarros. Se os gardas descubrían restos de comida gardados, castigaban a toda a cela.

Non había ningún tipo de hixiene. A falta de xabón, cepillos de dentes e duchas durante seis meses provocou un brote xeneralizado de sarna. Durante eses seis meses non se nos permitiu cambiarnos de roupa. Vin morrer a dous detidos. Un faleceu de ascite. Supliquei aos gardas que trouxesen antibióticos e díxenlles que aínda podiamos salvalo. O garda respondeu: “Aquí ti non es médico; es un terrorista”.

Recuperar a dignidade

A primeira vez que me visitou unha avogada foi aos sete meses do arresto; ata entón, a miña familia non sabía se eu seguía con vida. Ela contoume que a miña esposa, Alaa, buscárame ata debaixo das pedras. Esa noticia fíxome sentir humano de novo.

Seguiamos estando extremadamente aglomerados: eramos 40 persoas apiñadas nunha tenda de campaña de 50 metros cadrados. Finalmente, o 11 de outubro de 2025, o Comité Internacional da Cruz Vermella visitoume e informoume de que figuraba nunha lista de persoas que serían liberadas. Tamén mencionou que me proporcionarían un “kit de dignidade”. Despois de meses sendo tratado como un animal, escoitar a palabra dignidade sobrecolleume.

Deixáronme libre un luns e cheguei ao hospital de Nasser ás seis da tarde, onde me recibiron os meus compañeiros. Estaba exhausto e perdera 28 quilos. Contáronme que o hospital da o Awda sufrira graves danos e seguía sendo inaccesible, ao quedar detrás da “liña amarela” do exército.

A loita continúa, agora con insomnio, ansiedade e trauma. Con todo, a pesar de todo, sigo querendo traballar. Era médico cando me levaron e sigo sendo médico agora que regresei. O meu compromiso cos meus pacientes é o único que non puideron arrebatarme.